Komunikazioa 360º

Bideo labur honetan saiatu gara azaltzen, modu grafikoan, zeintzuk diren gure lan esparru nagusiak, beti ere komunikazioaren, publizitatearen eta branding-aren inguruan; hala nola, bideo marketina, ekosistema digitala, ekitaldien kudeaketa, packaging-a, publizitate kanpainak, diseinu editoriala eta marken kudeaketa.

Comunicación 360º

En este breve vídeo hemos tratado de explicar, de un modo gráfico, cuáles son nuestras principales actividades, siempre alrededor de la comunicación, la publicidad y el branding; así, por ejemplo, video marketing, ecosistema digital, gestión de eventos, packaging, campañas de publicidad, diseño editorial y gestión de marcas.

“Visual Thinking-ak ideiak grafiko, irudi eta hitzen bitartez komunikatzeko balio du”

edurne_kortabarria_visual_thinking

Edurne Kortabarria (Aramaio, 1993) ilustrazio eta diseinu munduan diharduen emakume ekintzailea da. Erabat berritzailea den Visual Thinking metodologiarekin egiten du lan eta Mari Matraka ilustrazio markaren sortzailea da. Irudien bitartez komunikatzeko gaitasuna dauka, kontzeptu konplexuak ulertzeko edo azaltzeko oso erabilgarriak direla uste baitu. Hurrengo artikulu honetan hobeto ezagutzeko aukera izango duzue.

IBILBIDEA

LEINN graduko ikasketak egin nituen Mondragon Unibertsitatean eta, ordutik, arlo desberdinetako proiektuetan egon naiz lanean. Ilustrazioaz eta diseinuaz zerikusia duten proiektu asko jorratu ostean, diseinu grafikoko ikasketak egitea erabaki nuen, Donostiako Ceinpro diseinu eskolan.

Unibertsitatean nengoela, lehenengo proiektu ekintzaileetan hasi nintzen talde-lanean. Ibilbide horretan, lan egiteko metodologia berritzaileak ezagutu eta erabiltzen hasi nintzen, horietako bat Visual Thinking metodologia izan zen.

VISUAL THINKING

Ideiak grafiko, eskema, marrazki, irudi, hitz eta beste errekurtso bisualen bitartez komunikatzeko balio duen metodologia da Visual Thinking-a.

Kontzeptu orokorren inguruan ikuspegi desberdin bat lortzeko eta taldean hausnarketa sakonetan egoera konplexuak identifikatzeko zein ulertzeko balio du. Aldi berean, mind-map deituriko eskemek helburu komunak sortzen, arazoak identifikatzen, soluzioak bilatzen eta ideia berriak sortzen laguntzen digute. Frogatuta dago gure garunaren %80ak irudiak testuak baino errazago barneratzen dituela eta teoria hau, 100%an, frogatu ahal izan dut nik neuk azken urteotan.

Ordura arte egindako laburpen bisualak honako orrialde honetan ikus ditzakezue: www.edurkorta.com

MARI MATRAKA

Ilustrazioa da nire beste pasioetako bat. Umea nintzenetik, marraztu izan dut eta horretan jarraitzea erabaki dut, gaur egun ere.

Askok, emakumeen edertasuna gorputz idealizatuetan ikusten dute. Betidanik erakutsi baitigute emakumea argala, akatsik gabea eta zintzoa izan behar duela. Nik, ilustrazioen bitartez, emakumeen edertasuna gorputz zein aurpegi polit bat baino askoz gehiago dela erakutsi nahi dut.

Horrez gain, nire egunerokotasuneko bizipenak marrazten ditut. Momentuko gertaerak eta emozioak marraztea gustatzen zait baina, kirola egiten nagoen bitartean, etortzen zaizkit ideiarik xelebreenak. Instagram-eko kontu honetan (@mari_matraka) ikusi ditzakezue nire ilustrazioak.

ZERGATIK AZK?

LEINNeko ikasketak egiten ari nintzela, ezagutu nuen AZK komunikazio agentzia. Eskualdeko enpresak ezagutzeko hainbat bisita egiten nituen unibertsitateko taldearekin, enpresa horien proiektuak eta lan metodologiak ezagutzeko helburuarekin. Aurretik aipatu dudan bezala, betidanik gustatu izan zait diseinua, baina AZKra eginiko bisita hartan ohartu nintzen neuk ere diseinatzailea izan nahi nuela.

Gaur egun, AZKn nago praktiketan. Nire asmoa, diseinu, publizitate zein komunikazio arloen inguruan ikasteaz gain, Visual Thinking metodologiaz daukadan esperientzia irakastea eta hau proiektu desberdinetan aplikatzea da. Nire sareetan ikusi dezakezuen bezala, enpresa desberdinekin kolaboratu dut eta AZKn ere, ikuspegi bisual eta berritzaile bat eskaintzeko gogo handiz ari naiz.

 

Visual_Thinking

Aitor Francesena: “Surfear a oscuras es brutal”

Aitor_Francesena

Foto: Marco Mora

 

Aitor Francesena Gallo (Zarautz, 1970) nació con glaucoma congénito y, aunque de niño perdió la visión de un ojo, siguió surfeando a escondidas de sus padres. En este deporte lo ha sido todo (entrenador, seleccionador, descubridor de Aritz Aranburu, fabricante de tablas…) y lo sigue siendo aún después de que un accidente de surf le arrebatara la visión del otro ojo, en 2012. Cuatro años después agrandó su leyenda al proclamarse campeón del mundo de surf adaptado en La Jolla, San Diego (California).

Además de surfear casi  a diario, Gallo está también muy volcado en el mundo de la comunicación, a través de la publicación de libros, conferencias y nuevos proyectos audiovisuales que llaman a su puerta. Esta entrevista se hizo tras una charla que ofreció a estudiantes. Fue en el marco del PBLday, jornada que organizamos anualmente en Orona Ideo junto a Mondragon Goi Eskola Politeknikoa.    

 

  • Explícanos, ¿cómo es surfear a oscuras?
  • Quien lo pruebe se dará cuenta de que es brutal.  Cuando veía disfrutaba la mitad o, por lo menos, de otra manera. Me centraba exclusivamente en mejorar, en cómo llegar siempre al siguiente giro y así había muchos detalles que no me daba ni tiempo de disfrutar. Desde que me quedé ciego todo es increíble: estar en el agua en movimiento, la velocidad y la curva de la ola, las subidas y bajadas, sentir el agua rizada cuando hay viento sur…Me baso en otros sentidos y, si todo lo que vas haciendo casa con lo que te está dando la ola, la sensación de plenitud es total. Es surf con sensaciones. Está claro que es complicado, pero no imposible, por eso animo a todas las personas ciegas a que lo prueben.
  • Has sido entrenador de surf, fabricante de tablas, creador de la primera escuela de surf, seleccionador nacional, campeón del mundo de surf adaptado en 2016…¿de qué estás más orgulloso?
  • Mi primer orgullo es mi hija. Pero es verdad, cada una de las cosas que has mencionado me ha dado una gran alegría en su momento. Aunque está claro que lo más fuerte ha sido el campeonato del mundo. En momentos de soledad pienso: Ostras, ¡campeón del mundo!, ¡soy yo!. Es un orgullo.
Aitor_Francesena

Foto: Ioritz Ostolaza

 

  • Además del deporte, también estás muy involucrado en el mundo de la comunicación: libros, cómics, web, blog, charlas…¿qué mensaje pretendes transmitir con esta labor divulgadora?
  • El principal es demostrar que, tengas lo que tengas, si haces frente a las dificultades, en esta vida se pueden hacer muchas cosas. Lo que más odiaría es estar sentado en un sillón, viendo pasar la vida. Quiero demostrar que, aunque tengas algún problema físico o de otro tipo, si haces cosas y las proyectas al exterior, tu vida va a cobrar mucho más sentido.
  • Se te ve una persona muy dinámica y explosiva, llena de fuerza y energía. ¿Siempre has sido así?
  • Sí, siempre he tenido una guindilla en el trasero. Como nací con glaucoma siempre fui consciente de que algún día perdería la visión y, quizá por eso, he tenido siempre mucha prisa y unas ganas especiales de vivir. Tenía muchas metas que alcanzar antes de quedarme ciego; por eso he corrido mucho y he sido ambicioso. Cuando he sido seleccionador he predicado ilusión y superación a los demás y luego, al quedarme ciego, he sido consecuente y me he aplicado a mí mismo el cuento.
  • ¿Cómo es un buen día para Gallo?
  • Tras llevar al colegio a mi hija, me doy un baño por la mañana con olas de ¾ de metro, viento sur y agua caliente. Después voy a comer con mi hija. Así es el mejor día.
  • ¿Qué planes de futuro tienes: competiciones, libros, viajes…?
  • Tengo un montón de compromisos encima de la mesa. Tengo algún proyecto de televisión y próximamente saldrá un documental sobre mi vida. Además, cien mil charlas por todo el país para empresas y colectivos e intentar volver a quedar campeón del mundo.
  • Hay gente que no consigue llevar la vida que le gustaría y que se siente incapaz de perseguir sus sueños. ¿Tú qué les dirías?
  • A las personas que viven retraídas, sin fuerzas para hacer algo, el principal consejo que les daría es que lo hagan. Yo cuando me quedé ciego tomé una determinación y fue decir sí a todo. En ese momento se me abrieron otro tipo de puertas y pude hacer cosas que ni me imaginaba, porque de todo se aprende. ¿Bailar? Sí, ¿Cantar? Sí, ¿Surfear? Sí, ¿Subir al monte? Sí. ¿Drogas y alcohol? No. Ahora veo a muchos jóvenes que responden a todo: sin más. Eso a mí no me vale. La respuesta tiene que ser un Sí rotundo.

 

“Argazkilaritza erabiltzen dut ezagutzen ez ditudan errealitate ezberdinetara enpatiaz hurbiltzeko”

ekaitz_zilarmendi

 

 

Ekaitz Zilarmendi (Aretxabaleta, 1979) argazkilaria AZK-ko kolaboratzaile gertua dugu, gure komunikazio eta branding proiektuak iruditan jartzen laguntzen diguna. Elkarrizketa honetan hobeto ezagutuko duzue.

JATORRIAN, KARTOIZKO KAXA BAT

Gure etxean argazki zahar asko daude kartoizko kaxetan sartuta, birraitonaren erretratuak eta horrelakoak, eta nik beti eman diot horri garrantzia. Altxor hori abiapuntua izan zen niretzat. Lehen kamara analogikoa 17-18 urte nituela eskuratu nuen eta, apur bat modu inkontzientean, hasi nintzen argazkiak ateratzen. Eta gero, 2000. urtean inguruan, pare bat urte pasatu nituen argazkiak atera barik, analogikotik digitalera saltoa eman zen garai berean, hain juxtu. Kontziente izan nintzen hutsune honetaz eta zera pentsatu nuen: “ostras, nire bizitzako zati honetan ez daukat ezer dokumentaturik”. Kartoizko kutxa haiei jarraika egin nuen hausnarketa horrek nire lehen kamara digitala erostera eroan ninduen.

Gero, jada 2005ean, hasi nintzen argazkilari afizionatu bezala eta, nahiko ipurterrea naizenez, gura nuen jakin zer gertatzen zen kamara baten barruan. Horrela hasi nintzen gero eta ekipo hobeagoak erosten: konpaktu hobeago bat, gero reflex bat, eta abar. Ordura arte, autodidakta nintzen, baina  2008an erabaki nuen ikasi behar nuela, Bilbon hasieran eta beranduago, 2009tik 2011ra, argazkilaritza profesionaleko ikasketak egin nituen Donostian. Ikastaro hauetan, teknikaz gain, autoreen lanak ere hasi nintzen ezagutzen eta honek zabaldu zidan, nolabait, mundu honetan sartzeko gogoa.

AFIZIOTIK OGIBIDERA

Hasiera batean lagunen enkarguak hasi nintzen jasotzen, ezkontzak eta horrelakoak. Baina, ogibide bezala, 2015etik bizi naiz argazkilaritzatik.

LAN-MOTAK, BEZEROAK

Egia esan, denetik egiten dut. Foto-kazetaritza lanak egiten ditut hainbat komunikabiderentzat, Argia edo Bertsolari Aldizkarirako, kasu. AZK komunikazio agentziarako, bestalde, oso gai ezberdinak lantzen ditut: katalogoendako argazkiak, kaleko ekintzak, produktuko argazki saioak, eta abar. Ezkontzak egitea ere batzuetan tokatzen zait, eta gustura egin ere, baina bere neurrian, BBCen (“Bodas, Bautizos y Comuniones”) monoteman erori gabe, noski… Polibalentzia honetatik pila bat ikasten dut. Adibidez, prentsako lanetan askatzen den adrenalina hori niri asko gustatzen zait. Nahiz eta enkargurik ez jaso, batzuetan nire kabuz mugitzen naiz foto-kazetaritza lan bat egitera, manifestazio batera, adibidez. Gainera, nire kasa joaten naizenez, ez daukat horrenbeste presiorik.

GAIAK

Gehien interesatzen zaidana gizakia da, bere osotasunean. Euskal Herrian mugitzen naiz eta mundu ruralean izan, hiri batean izan, begirada eta errealitate ezberdinen bila ibiltzen naiz. Gustatzen zait argazkilaritza erabiltzea ezagutzen ez ditudan errealitate ezberdinetara enpatiaz hurbiltzeko.

EKIPO TEKNIKOA

Ez naiz ez canonista ez nikonista, baina Cannona erabiltzen dut, eta gustura nabil. Gaur egun hiru kamara erabiltzen ditut, eta konpaktu txiki bat, Fujiflim, erreflexa eraman nahi ez dudan kasuetarako, askatuago eta arinago ibiltzeko. Kamara txiki on bat, mendirako edo hondartzarako, esaterako, oso komenigarria da. Zeren ni, berez, beti nago lanean, ez dut sekula deskonektatzen lortzen. Bestetik, erabiltzen ditudan objektibo guztiak fixoak izaten dira, luminositate aldetik hobeagoak direlako, hasi angolarretik eta teleobjetiboraino, maila osoa kubrituz.

ERREFERENTZIAZKO AUTOREEN BEGIRADAK

Bi izen botako ditut, Sebastião Salgado eta Gregory Colbert. Colberten kasuan, beti espiritualitatea bilatzen duen argazkilaria da. Eta Salgadok lagundu zidan ulertzen argazkilaritza ez dela click bat egitea eta listo. Batez ere, argazkilaritza dokumentalean erreferente bat da, Genesis eta Exodus moduko lan monografiko horiekin. Ez naiz obsesionatzen autoreekin, baina bai, gustatzen zait beraien begiradak eta teknikak deskubritzea.

DAKIZUNA PARTEKATZEN

Irakaskuntzaren munduan lehen esperientzia, Aretxabaletako Loramendi Euskara Elkartearen enkarguz etorri zitzaidan, eta hiru urtez ibili naiz han hastapeneko ikastaroak ematen. Gustatzen zait ikastaroak ematea, bide bat delako dakizun hori konpartitzeko. Ikastaro horietaz gain, Mondragon Unibertsitateko Ikus-entzunezko Komunikazioa gradurako ere eskolak ematen ditut, bi asteko hautagaia, hain zuzen, Argazkigintza Sortzailea izenekoa. Irakasgai hau norberaren lan pertsonaletik abiatzen da, argazkilaritza norberak bere burua hobeto ezagutzeko tresna gisa.

AZK: TALDE-LANA ETA GERTUTASUNA

Bi urte daramatzat zuendako lanean, mota ezberdinetako lanak egiten, eta denetan pila bat ikasiz. Aipatutako nuke badagoela talde-lanean konfiantza bat eta gauzak hitz egiten direla, modu naturalean. Geure artean, eta baita kanpora goazenean ere, gertutasuna dugu ardatz eta gero hori emaitzetan islatzen da. Adibidez, orain dela gutxi Ikastola batean izan gara saio bat egiten, eta bai umeekin bai gazteekin bai irakasleekin lortu genuen hurbiltasuneko giro hori, nahiz eta hasieran lekua eta jendea ezezagunak izan guretzat. Gauzak berez lortzen dira, inor behartu barik. Giro hori gero argazkietan hautematen da, modu eroso eta egiazkoan.

SARE SOZIALAK

Sareek badute tranpa puntu bat; izan ere, adiktiboak ere badira. Baina erakusleiho on bat ere badira, sare sozial bakoitzak bere momentua daukala kontuan hartuz. Instagram gaur egun goian dago; Facebook, ez horrenbeste; eta Twitter onena da ebentoak eta aktualitateko kontuak zabaldu eta jarraitzeko. Dena dela, dosifikatu egin behar dira, lehen esan bezala, kateatuta gelditzeko arriskua duzulako. Eta gizarte honetan hain azkar goazenez, ez dakit non jartzen dugun fokua, argazkian bertan edo “Like” sakatze horretan. Orain, dena dela, nire argazkiak bilduko dituen webgune bat prestatzen ari naiz.

 

 

 

HAZI_egutegia

HAZIren 2018ko egutegiaren argazkia.

 

mugi_txartela

MUGI txartela eta Aspanogirako ekintza Donostian.

Goizper

Goizper kooperatibarako produktuak.

Argazkiak: Ekaitz Zilarmendi.