Nik ezin dut Ukan pertsonaia hori inolaz ere "irentsi", baina horretaz gain kanpaina primerakoa iruditzen zait. Egunerokoa, edozeini gerta lekiokena azaltzen da, diozun bezala Juan Luis. Umorea gainera, Wazemank-ek erakutsi digu gure hizkuntzaren egoera aldatzeko zeinen baliagarria den biktimismoa alde batera utzi eta ironia erabiltzea. Bagabiltza hobetzen, apurka-apurka.

Burura datozkit ziurtasun bat eta zalantza bi. Lehena, euskaraz ikasten ari direnak baino areago, euskaldunok garela gehienetan erabilera urriaren errudun. Norbaitek berba kostata egiten duen bakoitzean erdarara jotzen dugu, gure erosotasuna propio. Eta hanka sartzen denean, zenbat barre erdaldunen lepora...

Zalantzak: euskara egin behar da, pixka bat ahal bada ere, baina zergatik? Zeintzuk dira motibatzaileak? Eta bestalde, pixka bat es mucho, baina nahikoa al da? Kanpaina honek ez al du, elebitasuna ez ezik, euskañolitatea ere bultzatzen?

Ba, bai, euskañolari buruz esaten duzunarekin, ados. Niri ere hori ere etorri zitzaidan burura kanpaina ikustean, baina azken finean ezin diogu errealitateari bizkarra eman. Oro har, entzuten den euskararen kalitatea gero eta eskasagoa da, eta gaur egun oso zaila da aurkitzea euskaldun 'oso' bat; alegia, elkarrizketa batean, momentu batean edo bestean gaztelaniari, laguntza bila, eusten ez dion norbait.
Horregatik, kanpainaren 'verismoa' asko gustatzen zait; euskañolak ekar dezakeen pobretze horrekin jabeturik, noski.
Gaur egun, tamalez, oso leku gutxitan entzuten da Goenkalen edo Wazemaken entzuten den hitano aberats eta ia kutsatu gabeko hori.