Resultados de la busqueda para Comunicación.

Aitor Francesena: “Surfear a oscuras es brutal”

Aitor_Francesena

Foto: Marco Mora

 

Aitor Francesena Gallo (Zarautz, 1970) nació con glaucoma congénito y, aunque de niño perdió la visión de un ojo, siguió surfeando a escondidas de sus padres. En este deporte lo ha sido todo (entrenador, seleccionador, descubridor de Aritz Aranburu, fabricante de tablas…) y lo sigue siendo aún después de que un accidente de surf le arrebatara la visión del otro ojo, en 2012. Cuatro años después agrandó su leyenda al proclamarse campeón del mundo de surf adaptado en La Jolla, San Diego (California).

Además de surfear casi  a diario, Gallo está también muy volcado en el mundo de la comunicación, a través de la publicación de libros, conferencias y nuevos proyectos audiovisuales que llaman a su puerta. Esta entrevista se hizo tras una charla que ofreció a estudiantes. Fue en el marco del PBLday, jornada que organizamos anualmente en Orona Ideo junto a Mondragon Goi Eskola Politeknikoa.    

 

  • Explícanos, ¿cómo es surfear a oscuras?
  • Quien lo pruebe se dará cuenta de que es brutal.  Cuando veía disfrutaba la mitad o, por lo menos, de otra manera. Me centraba exclusivamente en mejorar, en cómo llegar siempre al siguiente giro y así había muchos detalles que no me daba ni tiempo de disfrutar. Desde que me quedé ciego todo es increíble: estar en el agua en movimiento, la velocidad y la curva de la ola, las subidas y bajadas, sentir el agua rizada cuando hay viento sur…Me baso en otros sentidos y, si todo lo que vas haciendo casa con lo que te está dando la ola, la sensación de plenitud es total. Es surf con sensaciones. Está claro que es complicado, pero no imposible, por eso animo a todas las personas ciegas a que lo prueben.
  • Has sido entrenador de surf, fabricante de tablas, creador de la primera escuela de surf, seleccionador nacional, campeón del mundo de surf adaptado en 2016…¿de qué estás más orgulloso?
  • Mi primer orgullo es mi hija. Pero es verdad, cada una de las cosas que has mencionado me ha dado una gran alegría en su momento. Aunque está claro que lo más fuerte ha sido el campeonato del mundo. En momentos de soledad pienso: Ostras, ¡campeón del mundo!, ¡soy yo!. Es un orgullo.
Aitor_Francesena

Foto: Ioritz Ostolaza

 

  • Además del deporte, también estás muy involucrado en el mundo de la comunicación: libros, cómics, web, blog, charlas…¿qué mensaje pretendes transmitir con esta labor divulgadora?
  • El principal es demostrar que, tengas lo que tengas, si haces frente a las dificultades, en esta vida se pueden hacer muchas cosas. Lo que más odiaría es estar sentado en un sillón, viendo pasar la vida. Quiero demostrar que, aunque tengas algún problema físico o de otro tipo, si haces cosas y las proyectas al exterior, tu vida va a cobrar mucho más sentido.
  • Se te ve una persona muy dinámica y explosiva, llena de fuerza y energía. ¿Siempre has sido así?
  • Sí, siempre he tenido una guindilla en el trasero. Como nací con glaucoma siempre fui consciente de que algún día perdería la visión y, quizá por eso, he tenido siempre mucha prisa y unas ganas especiales de vivir. Tenía muchas metas que alcanzar antes de quedarme ciego; por eso he corrido mucho y he sido ambicioso. Cuando he sido seleccionador he predicado ilusión y superación a los demás y luego, al quedarme ciego, he sido consecuente y me he aplicado a mí mismo el cuento.
  • ¿Cómo es un buen día para Gallo?
  • Tras llevar al colegio a mi hija, me doy un baño por la mañana con olas de ¾ de metro, viento sur y agua caliente. Después voy a comer con mi hija. Así es el mejor día.
  • ¿Qué planes de futuro tienes: competiciones, libros, viajes…?
  • Tengo un montón de compromisos encima de la mesa. Tengo algún proyecto de televisión y próximamente saldrá un documental sobre mi vida. Además, cien mil charlas por todo el país para empresas y colectivos e intentar volver a quedar campeón del mundo.
  • Hay gente que no consigue llevar la vida que le gustaría y que se siente incapaz de perseguir sus sueños. ¿Tú qué les dirías?
  • A las personas que viven retraídas, sin fuerzas para hacer algo, el principal consejo que les daría es que lo hagan. Yo cuando me quedé ciego tomé una determinación y fue decir sí a todo. En ese momento se me abrieron otro tipo de puertas y pude hacer cosas que ni me imaginaba, porque de todo se aprende. ¿Bailar? Sí, ¿Cantar? Sí, ¿Surfear? Sí, ¿Subir al monte? Sí. ¿Drogas y alcohol? No. Ahora veo a muchos jóvenes que responden a todo: sin más. Eso a mí no me vale. La respuesta tiene que ser un Sí rotundo.

 

“Argazkilaritza erabiltzen dut ezagutzen ez ditudan errealitate ezberdinetara enpatiaz hurbiltzeko”

ekaitz_zilarmendi

 

 

Ekaitz Zilarmendi (Aretxabaleta, 1979) argazkilaria AZK-ko kolaboratzaile gertua dugu, gure komunikazio eta branding proiektuak iruditan jartzen laguntzen diguna. Elkarrizketa honetan hobeto ezagutuko duzue.

JATORRIAN, KARTOIZKO KAXA BAT

Gure etxean argazki zahar asko daude kartoizko kaxetan sartuta, birraitonaren erretratuak eta horrelakoak, eta nik beti eman diot horri garrantzia. Altxor hori abiapuntua izan zen niretzat. Lehen kamara analogikoa 17-18 urte nituela eskuratu nuen eta, apur bat modu inkontzientean, hasi nintzen argazkiak ateratzen. Eta gero, 2000. urtean inguruan, pare bat urte pasatu nituen argazkiak atera barik, analogikotik digitalera saltoa eman zen garai berean, hain juxtu. Kontziente izan nintzen hutsune honetaz eta zera pentsatu nuen: “ostras, nire bizitzako zati honetan ez daukat ezer dokumentaturik”. Kartoizko kutxa haiei jarraika egin nuen hausnarketa horrek nire lehen kamara digitala erostera eroan ninduen.

Gero, jada 2005ean, hasi nintzen argazkilari afizionatu bezala eta, nahiko ipurterrea naizenez, gura nuen jakin zer gertatzen zen kamara baten barruan. Horrela hasi nintzen gero eta ekipo hobeagoak erosten: konpaktu hobeago bat, gero reflex bat, eta abar. Ordura arte, autodidakta nintzen, baina  2008an erabaki nuen ikasi behar nuela, Bilbon hasieran eta beranduago, 2009tik 2011ra, argazkilaritza profesionaleko ikasketak egin nituen Donostian. Ikastaro hauetan, teknikaz gain, autoreen lanak ere hasi nintzen ezagutzen eta honek zabaldu zidan, nolabait, mundu honetan sartzeko gogoa.

AFIZIOTIK OGIBIDERA

Hasiera batean lagunen enkarguak hasi nintzen jasotzen, ezkontzak eta horrelakoak. Baina, ogibide bezala, 2015etik bizi naiz argazkilaritzatik.

LAN-MOTAK, BEZEROAK

Egia esan, denetik egiten dut. Foto-kazetaritza lanak egiten ditut hainbat komunikabiderentzat, Argia edo Bertsolari Aldizkarirako, kasu. AZK komunikazio agentziarako, bestalde, oso gai ezberdinak lantzen ditut: katalogoendako argazkiak, kaleko ekintzak, produktuko argazki saioak, eta abar. Ezkontzak egitea ere batzuetan tokatzen zait, eta gustura egin ere, baina bere neurrian, BBCen (“Bodas, Bautizos y Comuniones”) monoteman erori gabe, noski… Polibalentzia honetatik pila bat ikasten dut. Adibidez, prentsako lanetan askatzen den adrenalina hori niri asko gustatzen zait. Nahiz eta enkargurik ez jaso, batzuetan nire kabuz mugitzen naiz foto-kazetaritza lan bat egitera, manifestazio batera, adibidez. Gainera, nire kasa joaten naizenez, ez daukat horrenbeste presiorik.

GAIAK

Gehien interesatzen zaidana gizakia da, bere osotasunean. Euskal Herrian mugitzen naiz eta mundu ruralean izan, hiri batean izan, begirada eta errealitate ezberdinen bila ibiltzen naiz. Gustatzen zait argazkilaritza erabiltzea ezagutzen ez ditudan errealitate ezberdinetara enpatiaz hurbiltzeko.

EKIPO TEKNIKOA

Ez naiz ez canonista ez nikonista, baina Cannona erabiltzen dut, eta gustura nabil. Gaur egun hiru kamara erabiltzen ditut, eta konpaktu txiki bat, Fujiflim, erreflexa eraman nahi ez dudan kasuetarako, askatuago eta arinago ibiltzeko. Kamara txiki on bat, mendirako edo hondartzarako, esaterako, oso komenigarria da. Zeren ni, berez, beti nago lanean, ez dut sekula deskonektatzen lortzen. Bestetik, erabiltzen ditudan objektibo guztiak fixoak izaten dira, luminositate aldetik hobeagoak direlako, hasi angolarretik eta teleobjetiboraino, maila osoa kubrituz.

ERREFERENTZIAZKO AUTOREEN BEGIRADAK

Bi izen botako ditut, Sebastião Salgado eta Gregory Colbert. Colberten kasuan, beti espiritualitatea bilatzen duen argazkilaria da. Eta Salgadok lagundu zidan ulertzen argazkilaritza ez dela click bat egitea eta listo. Batez ere, argazkilaritza dokumentalean erreferente bat da, Genesis eta Exodus moduko lan monografiko horiekin. Ez naiz obsesionatzen autoreekin, baina bai, gustatzen zait beraien begiradak eta teknikak deskubritzea.

DAKIZUNA PARTEKATZEN

Irakaskuntzaren munduan lehen esperientzia, Aretxabaletako Loramendi Euskara Elkartearen enkarguz etorri zitzaidan, eta hiru urtez ibili naiz han hastapeneko ikastaroak ematen. Gustatzen zait ikastaroak ematea, bide bat delako dakizun hori konpartitzeko. Ikastaro horietaz gain, Mondragon Unibertsitateko Ikus-entzunezko Komunikazioa gradurako ere eskolak ematen ditut, bi asteko hautagaia, hain zuzen, Argazkigintza Sortzailea izenekoa. Irakasgai hau norberaren lan pertsonaletik abiatzen da, argazkilaritza norberak bere burua hobeto ezagutzeko tresna gisa.

AZK: TALDE-LANA ETA GERTUTASUNA

Bi urte daramatzat zuendako lanean, mota ezberdinetako lanak egiten, eta denetan pila bat ikasiz. Aipatutako nuke badagoela talde-lanean konfiantza bat eta gauzak hitz egiten direla, modu naturalean. Geure artean, eta baita kanpora goazenean ere, gertutasuna dugu ardatz eta gero hori emaitzetan islatzen da. Adibidez, orain dela gutxi Ikastola batean izan gara saio bat egiten, eta bai umeekin bai gazteekin bai irakasleekin lortu genuen hurbiltasuneko giro hori, nahiz eta hasieran lekua eta jendea ezezagunak izan guretzat. Gauzak berez lortzen dira, inor behartu barik. Giro hori gero argazkietan hautematen da, modu eroso eta egiazkoan.

SARE SOZIALAK

Sareek badute tranpa puntu bat; izan ere, adiktiboak ere badira. Baina erakusleiho on bat ere badira, sare sozial bakoitzak bere momentua daukala kontuan hartuz. Instagram gaur egun goian dago; Facebook, ez horrenbeste; eta Twitter onena da ebentoak eta aktualitateko kontuak zabaldu eta jarraitzeko. Dena dela, dosifikatu egin behar dira, lehen esan bezala, kateatuta gelditzeko arriskua duzulako. Eta gizarte honetan hain azkar goazenez, ez dakit non jartzen dugun fokua, argazkian bertan edo “Like” sakatze horretan. Orain, dena dela, nire argazkiak bilduko dituen webgune bat prestatzen ari naiz.

 

 

 

HAZI_egutegia

HAZIren 2018ko egutegiaren argazkia.

 

mugi_txartela

MUGI txartela eta Aspanogirako ekintza Donostian.

Goizper

Goizper kooperatibarako produktuak.

Argazkiak: Ekaitz Zilarmendi.

 

 

  

                          

             

                 

Kirol elkarteak eta komunikazio beharrak

hitzaldi-zikloa-blog

Zure Kirol elkartearen komunikazioa alorra hobetu nahi? izenpean hitzaldi zikloa antolatu dugu, Debagoieneko Mankomunitatea eta Arteman komunikazio agentziarekin batera. Hitzaldi zikloa kirol elkarteetako entrenatzaile zein arduradunei, kirol esparruko enpresetako kideei, komunikazioko ikasleei eta, oro har, komunikazioan interesa duten guztiei zuzendurik dago.

Hiru hitzaldi izango dira guztira, hona egitaraua:

  • Azaroak 8, ‘Zergatik landu kirolean marka?, ¿Por qué trabajar la marca en el deporte?’. Hizlariak: Xabi Igoa (AZK) eta Gemma Baqué, ‘Eibar K.E. marka. Marca S. D. Eibar’. Kulturateko Jokin Zaitegi aretoan,  Arrasate, 18:00.

 

  • Azaroak 15, ‘Sare sozialak – komunikazio estrategia. Redes Sociales – estrategia de comunicación’ eta Arrakasta Kasuak: Jabier Otermin (Super Amara Bera Bera) eta Amaia Castresana eta Livia López (Araski). Hizlaria: Aida Solores (Arteman). Bergarako Udal Pleno aretoan, 18:00.

 

  • Azaroak 22, ‘Babesletza estrategiaren gaineko mahai-ingurua. Mesa redonda sobre estrategias de patrocinio’. Gonbidatuak: Susana Azpilikueta (Mondragon Unibertsitatea), Raul Garcia (ULMA), Ane Bergaretxe (AMPO) eta Kepa Koldo Ortiz de Urbina Estivariz (Laboral Kutxa). Oñatiko Santa Ana aretoan, 18:00.

 

Izena eman: debagoiena.eus 

 

Julen Onandia: “Askoz hobeto ikasten da eginez”.

julen-onandia

Julen Onandia praktikak burutzen ari da gurean irail hasieratik eta, guztira, hiru hilabete emango ditu gurekin. Elkarrizketa honekin hobeto ezagutuko duzue Julen.

Lehenik eta behin, aurkeztu zure burua.

Julen Onandia dut izena, eta 19 urteko gazte arrasatearra naiz.

Zer ikasi duzu eta non.

Marketing eta Publizitatea ikasi dut, AZK-ra heldu baino lehenago, Donostiko Nazaret Zentroan egindako bi urteko zikloan.

Praktikaldian zaude orain, zer nolako lanak burutzen ari zara?

Praktikak hasi baino lehen, argi nuen zein zen nire helburua: denetarik egitea. Honen ostean lanean hasiko naiz, baina lehenago nire afizioak eta trebetasunak zehaztea nahiko nituzke (prozesuan nago), erosoen egiten dudan lana zein den ikusteko. Horregatik, oso pozik nago egindako lanekin, apur bat denetarik eginda nire trebetasunak probatzen eta hobetzen ditudalako. Laburtzen, sare sozialak, web orriak, diseinua eta edukiak ari naiz ikusten.

Zergatik aukeratu zenuen AZK?

Publizitate agentzia txikiago batean lan egin nuen duela urte bat, eta egia esan tamainako proiektuak eskuen artean edukitzeko gogo handiak bultzatu ninduen AZK-ra. Enpresaren itxura ona ere faktore garrantzitsua izan zen, profesionaltasuna bilatzen nengoelako.

Zer inpresio duzu AZK agentziari buruz?, nolakoa da enpresa barrutik?

Argi dago eskarmentu handiko agentzia dela, eta hori nik egunero berresten dut. Bestalde, giro ezin-hobea dago lan gogorra egiteko, alaitasuna alde batera utzi gabe.

Zeintzuk dira zure asmoak etorkizunerako, ikasten jarraitu, lanean hasi…?

Lehen esandako moduan, lanean jarraituko dut. Nire 19 urteko esperientziak erakutsi dit askoz hobeto ikasten dela eginez, beste edozer baino.

Non ikusten duzu zure burua urte gutxi barru?

Ez dakit. Gaur egun bakarrik orainaldian bizi naiz. Esan beharra dago alternatibak hainbeste direla, ez duela merezi denbora honetan pentsatzen pasatzeak. Gainera, ziurgabetasunaren eremuan arrain bat uretan aurkitzen den moduan aurkitzen naiz ni, eta horrela jarraitzeko asmoa dut.

Udako Postalak / Recuerdos del verano

postcards

 

Eta zuek, zer moduz? Guk primeran pasatu ditugu oporrak. Familian edo lagun artean, hondartzan nahiz mendian; denbora gure alde, zaletasunei adorez eusten.

Eta hemen gaude berriro ere, lan-egunetako gurpilean murgildurik. Aurrera jarraitu baino lehen, azken begirada bat atzerako ispiluan, udako postalak gogoan.

Ya que no os las hemos podido enviar personalmente, compartimos estas postales veraniegas con las que, antes de seguir adelante, recordar por un momento lo bien que lo hemos pasado este verano, fijando en la retina paisajes y paisanajes.

Los próximos meses vendrán cargados de proyectos. ¡Nos vemos! 

Irudia/imagen: Ane Otadui.